Stuitend

Een wreed verhaal laatst bij Radar. Een vijftiger die al enige tijd zonder werk zit en na de WW uiteindelijk in de bijstand is gekomen, wordt op pijnlijke wijze geconfronteerd met de regels.
De man moest naar de tandarts en kon de rekening van zijn €85 per week niet betalen. Geen nood, als welvarend land hebben we daar oplossingen voor. Je wandelt naar de gemeente en vraagt voor die kostenpost bijzondere bijstand aan. Een jongmens, je vraagt je af of die al van school af is, staat je te woord en zegt dat je een formulier moet invullen en over zes weken antwoord krijgt. Hoewel ze elke maand alle gegevens van je ontvangen, ga je aan de slag. Na stipt zes weken hoor je dat je niet in aanmerking komt voor bijzondere bijstand, want je hebt een lijfrente die over tien jaar vrijkomt en dient als aanvulling op je AOW. Volgens de regels moet je dat vermogen aanspreken voor je in aanmerking komt voor extra bijstand.

Je protesteert. Niet alleen is dat vermogen voor later, een afkoop levert ook nog eens veel minder op. De uitkering wordt belast met 52% en als toetje beboet de belastingdienst je nog eens met 20% revisierente. Het appeltje voor de dorste verschrompelt zo tot een uitgedroogd klokkenhuis. Helaas, meneer de regels schrijven het voor.
Tot zover is het nog te overzien. Het is even slikken, maar je kunt de tandarts betalen.

Het tweede probleem is dat de afkoop van de lijfrente in een keer op je rekening wordt gedumpt en een andere afdeling van de belastingdienst je vertelt dat je inkomen voor de ontvangen huur- en zorgtoeslag te hoog is geweest en je die helemaal moet terugbetalen.
Het potje is leeg en nu heb je de relatief kleine tandartsrekening ingeruild voor een vette belastingschuld die je al helemaal niet kunt betalen. Bijzondere bijstand? Nee, niet voor belastingschulden!

Uiteindelijk is de afwijzing voor bijzondere bijstand dus duurder voor de samenleving, dan de rekening betalen. Maar ja, de regels hè.

Komkommers en beren

De komkommers zijn weer in de aanbieding deze tijd. Het journaal pronkt namelijk pontificaal met een glimmende bronzen stier die heimelijk op het Beursplein is neergezet. De gedachte zou zijn dat de gevaarloze Bull een signaal is voor stijgende markten in deze zwakke economische tijden. De Amsterdamse bestuurders kijken met gefronste wenkbrauwen naar de hoop metaal, er is geen vergunning voor gevraagd, noch gekregen, maar laten het ding voorlopig met rust. De kunstenaar heeft eenzelfde actie eerder in Wallstreet uitgehaald en daar graast de Bull nog vredig. Is één stier nog te missen, in Hengelo pakt men forser uit. De Badgasten zoals de vijf bronzen beren genoemd worden, zijn sinds vorige week te zien op de markt. Geen hoogdravende verwijzing naar de pull of putopties, maar een herinnering aan tien eeuwen geleden toen er nog beren rondliepen op de plek waar we nu de sla en komkommers inslaan. Geen NOS-ploeg, slechts lokale media die verslag deden. De Hengeloër kijkt zuinig. En met recht! De beren kosten bijna een ton per stuk en daar moet je een hoop komkommers voor verkopen. Gelukkig wordt de zaak gefinancierd uit een potje voor eerdere – mislukte - herinrichting van het dorp. Of die beren in de armen worden gesloten is echter zeer de vraag.

1♦

Het moet het voorjaar van 1964 zijn geweest dat mijn moeder voldoende wasjes had gedaan en daardoor net genoeg Persil zegeltjes had gespaard om mij een nieuwe fiets te geven. Een wereld ging voor me open. Was ik eerder met de step net twee straten ver gekomen, plots lag de horizon kilometers verder. Ik ging op ontdekkingstocht. Hoewel ik in de eerste jaren alleen rechtsaf mocht slaan, bleef ik hele middagen weg.

Dat gevoel van avontuur mis ik een beetje bij de lokale bridger. Het gebruik van sjablonen staat het eigen denken in de weg. Ik geef toe dat als je 94 bent er weinig vernieuwing meer te verwachten valt, maar ook zestigers bedienen zich van oude methoden en inferieure afspraken.

U kent mijn aversie en strijd tegen de Montreal relay en 4♣ azenvragen, maar ook het uitkomen in de kleur van partner op een robotachtige wijze ergert me mateloos. De hoogste in partners kleur is een afspraak van grote luiheid. We beoefenen een denksport!

De volgende grijze haren ontstaan over de uitleg van de 1♦ opening. Het bod schijnt een vijfkaart in een hoge kleuren te ontkennen. Met ♠ 65432, ♥ -, • AHVB10987, ♣ - openen wij 1♠. Het lijkt er wel op dat het bieden louter gericht is op het bereiken van 4♥, 4♠ of 3SA en dat andere contracten niet bestaan.
Zeker nooit een Persil fietsje gehad vroeger?

Pesten

Ik heb de gewoonte om mijn vrouw te laten proeven van mijn kookkunsten voor de gerechten worden opgediend. Een halfrauwe boon, een gebakken aardappel of een uit de ragout geviste champignon. Ze smult ervan. Toen de kinderen weer eens kwamen eten, sjokte ik met drie krokant gebakken aardappeltjes de kamer in om ze allemaal van een amuse te voorzien. “Wat klein”, jammerde het jongvolk bij het zien van dat lekkers. Ik spoedde me naar de keuken voor een tweede ronde en bij het betreden van de kamer introduceerde ik mezelf met: “ik heb een dikke”. Zonder bijbedoeling sprak ik over de aan de vork geprikte aardappel, maar heb sindsdien geen leven meer.



Helemaal goed

We komen het restaurant binnen en zien veel volk en weinig lege tafels. De attente jongedame vindt nog een plekje en informeert of we daar genoegen mee nemen. Uitgehongerd, zouden we zelfs akkoord gaan met een staanplaats, maar de plek ziet er goed uit. We zitten twaalf seconden of een of ander jongmens brengt de menukaarten en vraagt of we iets willen drinken. We vragen een pilsje en een rode wijn en dat blijkt helemaal goed. Ik probeer nog als we nou een glaasje spa hadden besteld, maar ze ijlt al weg. We sippen van de drankjes en maken een keuze. Dezelfde deerne vliegt op ons af en noteert de bestelling en kraait: “helemaal goed”. We zijn in onze nopjes. Twee keer de goede keuze gemaakt, een puike prestatie! Het eten komt snel en smaakt goed. Als we zitten uit te buiken komt de goedlachse al weer aangesneld en nadat we om de toetjeskaart vragen, weten we haar antwoord al. Three out of three, we zijn euforisch. Na het dessert ben ik vrij optimistisch voor l’addition en word niet teleurgesteld. “Was alles naar wens?” vraagt ze nog. “Helemaal goed”, kan ik niet nalaten.

Geen werk

Sjef is 54 en al enkele jaren zonder werk. Een bekend beeld voor een vijftiger tegenwoordig. De WW is een paar maanden geleden afgelopen en Sjef heeft de stap naar de gemeente gezet om bijstand aan te vragen. Een allervriendelijkst jongmens hielp bij de inschrijving, maar ze was wel streng. “U moet wel weer zo snel mogelijk aan het werk hoor”, zegt ze meermaals. “Thuiszitten leidt tot verkommering”.

Om u te helpen weer voeling te krijgen met de arbeidsmarkt hebben we een aantal re-integratie projecten. Sjef, met een kleine dertig jaar werkervaring, vindt dat een puik plan. “Wat hebt u in de aanbieding?” vraagt hij. Er is slechts eenvoudig werk, meldt de jongedame. U mag met een kleurig hesje de wijk in om rommel op te ruimen. Vier dagen in de week, zodat er een dag overblijft om te solliciteren

U moet het accepteren, moeten of boete, want anders korten we uw uitkering. Gelaten neemt Sjef het aanbod aan en meldt zich de volgende week bij de veegploeg. 32 uur per week in de buitenlucht is geen sinecure en de eerste dagen is hij doodmoe. Een teleurstelling is de uitkeringspecificatie. Een schamel bedrag, hij komt er nauwelijks van rond.

Met de vraag aan de personeelsafdeling van de gemeente of hij nu hij 32 uur actief is ook recht heeft op arbeidskorting op de verschuldigde belasting, schampert de ambtenaar: “arbeidskorting, maar meneer u werkt helemaal niet!”

Treinen

Ik reis graag met de trein. Je zit – meestal – lekker en kunt onbekommerd naar buiten gluren en dromen van de hoofdprijs in de loterij of een everzwijn aan het spit. Een van de meer vervelende dingen die me opvalt, als ik in sluimerstand onderuit hang, is de omroepwoede van de hoofdconducteur. Elk station wordt aangekondigd en daarbij worden tevens de aansluitende treinen genoemd. Dus: in enkele ogenblikken naderen we station Apeldoorn. Deze trein gaat verder in de richting van Deventer, Almelo, Hengelo en eindbestemming Enschede. In Apeldoorn kunt u overstappen op de trein naar Zutphen die om 12.04 vertrekt van spoor 3. Ook kunt u overstappen voor de sprinter naar Winterswijk die klaarstaat naast perron 2. Slagerij Vink heeft het rundvlees in de aanbieding. Reizigers die terug willen naar Amersfoort kunnen in Apeldoorn uitstappen en de intercity naar Hilversum nemen. Maar nu eerst Apeldoorn, station Apeldoorn. Ze moeten vlot beginnen met die lijst, anders is de trein uit Apeldoorn vertrokken en nadert Deventer.

Rome

31 december

In het jaar 476 kwam een eind aan het Romeinse rijk. Althans het westerse deel, het Byzantijnse rijk floreerde nog duizend jaar. Historici hebben vaak onderzoek gedaan waarom Rome bezweek en kwamen met talloze redenen.

Dat de Visigoten, Germanen en andere wilden aan de grenzen strijd leverden is bekend, maar meer in het oogspringende argumenten zijn de volgende:

1) Problemen op economisch gebied. Er ontstond een financiële crisis. Er werd continue oorlog gevoerd en die kosten drukten zwaar op de begroting. Zware belasting en inflatie droeg bij een het vergroten van de gat tussen arm en rijk. De rijken zochten wegen om aan de belastingdruk te ontsnappen.

2) De grootte van het rijk zorgde voor administratieve en logistieke problemen.

3) Politiek onrust. Talloze leiders over een tijdspanne van 75 jaar in de tweede en derde eeuw hadden een negatief effect op de stabiliteit.

4) De aanvallen op Rome zorgde voor grote migratie en enorme aantallen vluchtelingen.

5) Klimaatverandering.

Klinkt bekend, of niet?
We leren van de geschiedenis, en de geschiedenis herhaalt zich. Leren we van de geschiedenis?